پیر زنی از اهل مدینه به خدمت پیامبر رسید و عرض کرد:‌ «یا رسول الله! دعا کن که من هم به بهشت بروم.» رسول خدا (ص) به شوخی فرمود: «پیرزن ها به بهشت نمی روند.»‌ البته منظور اصلی پیامبر آن بود که اهل بهشت همه جوان هستند و اگر کسی در حال پیری هم از دنیا برود‌،‌ خدا اول او را جوان می کند و بعد به بهشت می برد. پیر زن که حقیقت گفته پیامبر را نفهمیده بود،‌ ناراحت شد و شروع به گریه کرد.

رسول خدا (ص) لبخندی زد و برای دلداری پیرزن فرمود: «آیا سخن خداوند متعال را نشنیده ای که در (قرآن) می فرماید:‌ «ما زنان بهشتی را بصورت خاصی آفریده ایم ( که به پیری و بیماری دچار نمی شوند) و آنها را دخترانی باکره قرار داده ایم.»

دل پیر زن از بشارت پیامبر(ص) آرام گرفته و امیدوارانه به خانه اش برگشت.

 

«جامی» نیز این حکایت را به نظم در آورده و چنین سروده است:

 

کرد آن زال کهن سال سؤال                            از نبی کای شه فرخنده خصال

روز محشر که بهشت آرایند                            رستگاران به بهشت آسایند

شود آن منزل عالی وطنان                             راحت آباد چون من پیر زنان

گفت حاشا که چنان خوش وطنی                    گردد آرامگه پیر زنی

گل آن باغ جوانان باشند                                غنچه تنگ دهانان باشند

پیر زن چون ز نبی قصه شنید                         ناله از سینه پر غصه کشید

از فغان زمزمه غم برداشت                             وز مژه گریه ماتم برداشت

شد نبی مژده دهش چابک و چست                که همه کهنه عجوزان ز نخست

یک به یک دختر دوشیزه شوند                        چون در آن روضه پاکیزه شوند

اول کار جوانی بخشند                                  آنگه آمال و امانی بخشند