پیرمردی سوار بر قطار به مسافرت می رفت.به علت بی توجهی ،یک لنگه کفش ورزشی او از پنجره ی قطار بیرون افتاد .                                                                                    

مسافران دیگر برای پیرمرد تاسف خوردند ،ولی پیرمرد بی درنگ لنگه کفش دیگرش را هم بیرون انداخت .همه تعجب کردند.  

پیرمرد گفت که یک لنگه کفش نو برایم بی مصرف است ولی اگر کسی یک جفت کفش نو بیابد ،چقدر خوشحال خواهد شد.

آرزو دارم که تا آخرین رمق ،وجودم ثمر بخش باشد و آن هنگام بمیرم که از من خدمتی برنیاید.                                                                                                      «برنارد شاو»