حسینعلی راشد فرزند حاج شیخ عباس تربتی در 2 تیر ماه  1284 هـ . ش در خانواده‌ای روحانی در تربت حیدریه متولد شد. مقدمات و ادب فارسی و عربی و پاره‌ای از معانی و بیان، منطق، فقه و اصول فقه را در محضر پدر فرا­گرفت. در 1300هـ .ش برای ادامه تحصیلات به مشهد رفت و حدود ده سالی را در حوزه‌های عملیه آن شهر دانش آموخت. معانی و بیان را در محضر عبدالجواد ادیب نیشابوری معروف به ادیب اول و سطوح فقه و اصول را در محضر آقا میرزا سید  محمدباقررضوی مدرس، شیخ آقابزرگ شاهرودی، آقا سید جعفر شهرستانی، حاج شیخ حسن برسی، حاج شیخ محمد نهاوندی  و درس خارج را نزد حاجی میرزا محمد معروف به آقازاده خراسانی، حاج آقا حسین قمی،آقا میرزا مهدی اصفهانی و آقا شیخ موسی خوانساری و شرح  اشارات و اسفار را نزد آقا بزرگ شهیدی فرا گرفت. وی همچنین در مدت اقامت در مشهد در برخی زمینه های علوم از جمله ریاضیات، فیزیک، تاریخ طبیعی، تاریخ ادیان و مذاهب و تفاسیر قرآن مطالعات فراوانی نمود.

در 1350 هـ . ش برای تکمیل تحصیلات به نجف رفت و درس اصول فقه را نزد شیخ محمدحسین نایینی و درس فقه را نزد سید ابوالحسن اصفهانی فرا گرفت. در فاصله سال‌های 1312-1314 هـ .ش به علت بیماری مجبور به بازگشت به ایران شد و در شیراز اقامت گزید. دو سال از عمر خود را نیز در اصفهان گذرانید، مدتی بر اثر نامردمی‌های افراد متعصب به زندان رفت. پس از رهایی در 1316هـ .ش عازم تهران شد و روزگار را در تدریس، تألیف و تهیه فهرست کتب ادبی برای مجلس شورای ملی طی نمود. همچنین چاپ و نشر اثر فلسفی و به یادماندنی «دو فیلسوف شرق و غرب» در این دوره انجام گرفت. سلسله سخنرانی‌های رادیویی خود را نیز از 1320هـ . ش آغاز کرد که بیش از یک ربع قرن ادامه یافت. حاصل این همکاری وی تهیه مجموعه پنج جلدی با عنوان «سخنرانی‌های راشد» بود که بعدها انتشار یافت. در 1324هـ .ش فعالیت آموزشی و علمی خود را در مدرسه عالی سپهسالار (شهید مطهری فعلی) و در دانشکده علوم معقول و منقول دانشگاه تهران آغاز کرد. در خلال سال‌های 1325-1326هـ .ش سفرهایی به عتبات عالیات، شام، بیروت، فلسطین و مصر کرد. وی کار تدریس در دانشگاه را تا 1345هـ .ش که بازنشسته شد همچنان ادامه داد و مدیریت گروه فلسفه و حکمت دانشکده را نیز عهده‌دار بود. حسینعلی راشد در 7 آبان ماه 1359 در تهران درگذشت.

انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به پاس سال‌ها خدمات علمی و فرهنگی وی، طی برگزاری مراسم بزرگداشتی در 27 دی ماه 1379 ایشان را به عنوان یکی از مفاخر ایران زمین معرفی کرد و لوح تقدیری به خانواده استاد اهدا نمود.